“Hoe ziet jullie leven er nu eigenlijk uit?” Dat vragen vrienden, familie en klanten ons vaak. Ze verwachten verhalen over stranden en zonsondergangen. Die zijn er ook, maar het echte antwoord is gewoner, en eerlijk gezegd ook mooier. Dit is een doodnormale week uit ons leven aan de Costa Blanca Noord. Geen vakantie, gewoon het dagelijks leven.

Maandag: koffie buiten, ook in februari
De week begint rustig, met koffie op het terras. Ook in februari, en daar zijn we nog steeds niet aan gewend. Terwijl in Nederland de lucht grijs is, zitten wij met een trui aan in de zon. Roger kijkt dan vaak al naar het licht op de bergen, een oude gewoonte uit zijn tijd als fotograaf.
Daarna begint het werk. Afspraken met klanten, telefoontjes met Nederland, woningen bekijken. Wonen in Spanje betekent niet dat je niet meer werkt. Het betekent dat je anders werkt.
Dinsdag: terug in de schoolbanken
Een paar ochtenden per week zit Simone in de klas. Ze volgt Spaanse les in een dorp in de buurt. In haar groep zitten mensen uit allerlei landen, die allemaal dezelfde keuze maakten als wij. Als volwassene een nieuwe taal leren is soms best confronterend. Maar elke keer dat ze bij de bakker een heel gesprek kan voeren, voelt dat als een kleine overwinning.
Zelf Spaans leren raden we iedereen aan. Je hoeft het niet perfect te spreken. Mensen waarderen het al enorm als je je best doet.
Woensdag: boodschappen en vaste adresjes
Midden in de week doen we de gewone dingen. Boodschappen, de apotheek, iets regelen bij de gemeente. In het begin voelde alles vreemd. Nu weten we bij welke bakker het brood het lekkerst is en welk café de koffie zet zoals wij hem graag drinken. Die vaste adresjes betekenen meer dan we hadden verwacht. Het zijn de plekken waar je je thuis gaat voelen.
We plannen alles wel ’s ochtends, want tussen twee en vijf gaan veel winkels dicht voor de siësta. Daar leer je mee leven.
Donderdag: even geen haast
Soms valt het werk even stil, zonder dat we het hebben gepland. Een lunch buiten die wat langer duurt, een wandeling langs de zee. Het licht is zachter, de tijd voelt ruimer. Op zo’n doordeweekse middag beseffen we soms ineens: dit is nu gewoon ons leven.
Vrijdag: nieuwe vrienden, oude verhalen
We zijn onderdeel geworden van een ontspannen, internationale gemeenschap. Een praatje op het terras wordt een etentje, en een etentje wordt een vriendschap. Met mensen die hier al twintig jaar wonen, en met mensen die net zijn aangekomen en nog alles moeten ontdekken. Die laatsten herkennen we goed: daar stonden wij zelf ook.
En dan de dingen die minder makkelijk zijn
Het is niet alles zon wat de klok slaat. We missen onze kinderen en de familie in Nederland. Videobellen helpt, maar het is niet hetzelfde als samen aan tafel zitten. Vooral op de stille momenten voel je de afstand. Wie naar Spanje verhuist, neemt die afstand mee. Dat hoort erbij, en het is goed om dat vooraf te weten.
Het weekend: niks hoeft
In ons oude leven zat het weekend vol afspraken. Nu laten we het meestal open. Een wandeling door de oude straatjes van Altea, een lange lunch, of helemaal niets. De haast is uit ons leven verdwenen. Er wordt nog steeds gewerkt, maar het leven eromheen is meer aanwezig.
Gewoon, maar gekozen
Als je het opschrijft, klinkt deze week eigenlijk heel gewoon. Koffie, werk, boodschappen, Spaanse les, bellen met thuis. Maar het voelt als een leven dat we zelf hebben gekozen. We zijn ver gekomen, niet in kilometers, maar in hoe we leven.
Ben je benieuwd hoe zo’n week voor jou zou voelen? Kom het zelf ervaren tijdens een Hello Discovery Day. We laten je de regio zien, bekijken samen een paar woningen en lunchen natuurlijk uitgebreid.



