Benidorm, de dertiende provincie (en waarom wij er toch van houden)

Druk strand van Benidorm met parasols en palmbomen aan zee

Benidorm, je houdt ervan of je haalt je neus op

Noem het woord Benidorm op een verjaardag in Nederland en je ziet het gebeuren. De helft van de kamer begint te glimmen. “O, daar zijn we al twintig keer geweest!” “Daar ging ik als kind elk jaar naartoe met mijn ouders.” “Ik weet nog dat opa en oma terugkwamen uit Benidorm en dat ik zo’n typisch Spaans flamencojurkje kreeg, met ruches en stippen.” Of dat poppetje in klederdracht dat jarenlang op het dressoir stond. Bijna iedereen heeft wel een herinnering aan Benidorm, van zichzelf of van iemand in de familie.

De andere helft van de kamer trekt een gezicht alsof je net hebt voorgesteld om je vakantie door te brengen op een parkeerplaats van de Efteling.

Benidorm is het Spaanse Manhattan. Een skyline vol torens, zeven kilometer strand, de hele nacht muziek en een boulevard waar je in vijf minuten Engels, Nederlands, Vlaams, Spaans en Pools hoort. Het is een stad die nooit heeft geprobeerd chic te zijn, en daar ook geen spijt van heeft. Al in de jaren vijftig reed de burgemeester op zijn Vespa naar Madrid om de bikini op zijn stranden te verdedigen. Daarmee was de toon wel gezet.

Wij gaan in deze blog een beetje stekelig zijn. Maar we beginnen met een bekentenis: wij houden van Benidorm. En dat gaat verder dan je misschien denkt.

Welkom in de dertiende provincie

Onder elkaar noemen we Benidorm soms de dertiende provincie. En wie in het hoogseizoen over de boulevard loopt, snapt waarom. Bitterballen op de kaart, Hollandse schlagers uit de speakers, een kroeg met de Nederlandse vlag aan de gevel en een bord met “Hier spreekt men Nederlands”. Je moet soms echt even nadenken in welk land je bent.

En dan is er die ene soort landgenoot. Je kent hem wel. Hij wil voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Hij heeft het all-inclusive arrangement grondig uitgerekend, weet precies bij welke bar het bier tien cent goedkoper is en vertelt aan het zwembad trots dat hij “heus wel een fooi” heeft gegeven. Tien cent. Op een rekening van veertig euro. Met de mededeling erbij dat “ze hier toch al genoeg verdienen aan ons”.

Wij worden daar eerlijk gezegd een beetje verdrietig van. Niet omdat iedereen in Benidorm zo is, want dat is zeker niet zo. Maar omdat het beeld van “de Nederlander in Spanje” door een paar van zulke types wel bepaald wordt. De ober die je tien cent toeschuift, onthoudt dat. En hij vertelt het aan zijn collega’s. En zo zijn we in sommige straten van Benidorm niet bepaald de populairste gasten.

Een fooi in Spanje is trouwens niet verplicht, en een paar euro voor een goede bediening is echt genoeg. Maar het gaat niet om het bedrag. Het gaat om de houding. Je bent hier te gast, ook als je al dertig jaar komt.

Waarom Benidorm voor Roger meer is dan een vakantieplek

En toch. Als het over Benidorm gaat, wordt Roger altijd een beetje stil. Hij vertelt het hier zelf:

“Ik heb in Benidorm de mooiste vakanties gehad met mijn gezin. Vooral de wintervakanties: weg uit de Nederlandse kou, wandelen over de boulevard in de zon, ijsjes eten in januari en lange avonden op het plein bij de oude kerk. Benidorm is voor ons nooit die stad van de goedkope bierbars geweest. Het was onze plek.

Mijn vrouw, de moeder van mijn drie kinderen, is veel te jong overleden. Benidorm heeft haar de mooiste wintervakanties gegeven, waar we als gezin zo enorm van hebben genoten. Daarom hebben we haar as uitgestrooid bij het kruis op de berg, La Creu, boven de stad. Van daaruit kijk je over de hele baai, over de torens, het strand en de zee. Als ik daar sta, voelt het alsof ze er nog steeds een beetje bij is.

Dus ja, ik kan me ergeren aan die tien cent fooi. Maar niemand hoeft mij te vertellen dat Benidorm een lelijke stad is. Voor mij en mijn kinderen is het een van de mooiste plekken op aarde.”

Benidorm is dus niet één ding. Het is een stad met een reputatie, maar ook een stad waar ontelbare families hun mooiste herinneringen hebben gemaakt. Allebei is waar.

En dan Jávea

Rij een uurtje naar het noorden en je komt in een heel andere wereld. Jávea, of Xàbia zoals de Valencianen zeggen. Ook hier wonen ontzettend veel Nederlanders. Misschien wel net zoveel als in en rond Benidorm. Maar je merkt het op een heel andere manier.

In Jávea zie je ze op zaterdagochtend op de markt in het oude centrum, met een rieten mand en een lijstje in gebrekkig maar dapper Spaans. Je ziet ze wandelen op de Montgó, de berg die als een slapende olifant boven het dorp ligt. Ze drinken een glas witte wijn aan de haven, zitten op een terras aan de Arenal en gaan ’s avonds pas om negen uur eten, “want zo doen ze dat hier”. Villa’s met een tuin vol bougainville, geen torens. Een padelbaan in plaats van een karaokebar.

Zijn die Nederlanders dan beter? Nee, natuurlijk niet. Ook in Jávea vind je de Hollandse borrelclub en de supermarkt met hagelslag. En ook daar zitten mensen die al vijftien jaar komen en nog steeds “una cerveza, please” bestellen. Maar het tempo is anders, de sfeer is anders, en misschien ook de reden waarom mensen er komen. In Benidorm zoek je de reuring. In Jávea zoek je de rust.

Het grappige is: als je de Nederlanders in Benidorm vraagt wat ze van Jávea vinden, zeggen ze vaak “saai”. En als je het in Jávea vraagt over Benidorm? Dan krijg je een zucht en een opgetrokken wenkbrauw. Twee kampen, één kust, en een uurtje rijden ertussen.

Dezelfde zon, dezelfde zee

En weet je wat het mooie is? Uiteindelijk maakt het helemaal niet zoveel uit.

Of je nu in Benidorm op een ligbed ligt met een emmertje bier, of in Jávea met een boek en een glas cava op je terras zit: we komen allemaal voor hetzelfde. Voor de zon die hier driehonderd dagen per jaar schijnt. Voor het buitenleven, met je ontbijt op het balkon in november. Voor de zee, die in Benidorm net zo blauw is als in Jávea.

De Nederlander met de tien cent fooi en de Nederlander met de rieten marktmand lijken misschien niets op elkaar. Maar ze staan ’s avonds allebei even stil als de zon achter de bergen zakt. En ze denken allebei hetzelfde: wat hebben we het hier goed.

Misschien is dat de les. Kijk niet te snel neer op de ander. Of je nu van torens houdt of van stille baaitjes, van karaoke of van flamenco: de Costa Blanca is groot genoeg voor iedereen. Zolang we ons gedragen als gasten, en een fatsoenlijke fooi achterlaten.

Twijfel jij nog waar jij je het meest thuis zou voelen, in de reuring of in de rust? Tijdens een Discovery Day laten we je graag beide kanten zien. En lees ook onze blog over noord of zuid aan de Costa Blanca.

Roger en Simone

Hello Home

Wij vinden jouw 5 woningmatches

Vertel ons in vijf korte stappen wat je zoekt. Roger en Simone kiezen persoonlijk de vijf woningen die het best bij je passen.

Vind mijn 5 woningmatches Plan een bezichtigingsdag

Lees ook

Alle blogs
Het leven aan de Costa BlancaVerkeer in Spanje: twintig is twintig, behalve als het negentig isLees meer Het leven aan de Costa BlancaDe siësta in Spanje: waarom alles ’s middags dichtgaat (en hoe je eraan went)Lees meer Het leven aan de Costa BlancaCosta Blanca Noord of Zuid: waarom wij voor het noorden kozenLees meer