Hello Casita Magazine
Edición 1 · Invierno 2026/27
Vijf weekmarkten, vijf dagen · p. 9
Het zwembad in de winter · p. 19
Vraagprijs of echte prijs? · p. 27
Het terras op het dorpspleintje lag al in de zon toen we er om half tien neerstreken. Café con leche, een tostada met tomaat, en uitzicht op de amandelbomen die over een paar weken roze kleuren. Aan het tafeltje naast ons zat een man met een krant en een hond. Ruim twintig jaar woont hij hier, vertelde hij. Spijt? Geen dag.
‘Iedereen komt hier voor de zomer,’ zei hij, terwijl hij zijn gezicht naar de zon draaide. ‘Maar op de winter word je hier verliefd.’ We moesten lachen, want hij had precies verwoord wat wij tijdens onze eerste winter hier ook voelden.
Op weg naar huis, met de Montgó in de verte en de zee aan de horizon, beseften we het weer: wat wonen we hier in een bijzondere streek. De vissers in Dénia, de wijnboeren in de vallei, de markten, de lange lunches en dat licht dat elke dag anders is. We voelen ons bevoorrecht dat we hier mogen leven. En dat ons werk eruit bestaat om anderen te helpen hun eigen plek onder de zon te vinden, maakt het alleen maar mooier.
Dat gevoel willen we met dit magazine met je delen. Vier keer per jaar, met verhalen over dorpen, mensen en alles wat je wilt weten als je hier je thuis zoekt.
Deze eerste editie valt in december bij je op de spreekwoordelijke mat. We willen tevens onze relaties bedanken die ons dit jaar weer het vertrouwen gaven om op zoek te gaan naar hun plek onder de zon. We wensen je warme feestdagen en een fantastisch 2027. Wie weet drinken we volgend jaar samen een koffie op dat pleintje. ¡Felices fiestas!
editie
Hello Casita Magazine is een uitgave van Hello Casita, onafhankelijke aankoopmakelaars aan de Costa Blanca Noord. Verschijnt vier keer per jaar.
Tekst en redactie: Hello Casita · Fotografie: Brickmedia · Vormgeving: Roger Wouters
Pagina's met het label Hello Favorite tippen we lokale ondernemers die we zelf aanraden, zonder commercieel belang.
het uitzicht.
Wij checken
de rest.
We kochten hier zelf al een paar keer een huis, dus we weten hoe het voelt. En eerlijk is eerlijk: het zoeken is het leukste deel. Avonden scrollen op Idealista, dromen over een dakterras met zicht op zee. Die voorpret gunnen we je van harte.
Heb je zelf al iets gevonden? Dan ben je nog steeds van harte welkom. We bekijken het huis met je, checken de papieren en de buurt, en we zoeken er een alternatief naast. Want vaak blijkt dat ene huis het toch net niet te zijn.
Hello Casita is een boutique aankoopmakelaar. Klinkt deftig, maar het komt hierop neer: wij zitten altijd aan jouw kant van de tafel. We stellen de lastige vragen en zeggen het eerlijk als iets niet klopt. De keuze blijft de jouwe. Maar we zorgen wel dat je die met open ogen maakt. En krijg je de sleutel, dan voelt dat ook voor ons als een feestje.
naar het huis dat écht bij je past. Al iets gevonden? Dan zoeken we er altijd een alternatief naast.
samen, ter plekke of via video
het huis, de papieren en de buurt
en samen naar de notaris
ook na de sleutel kun je met je vragen bij ons terecht
in één
Jávea, of Xàbia in het Valenciaans, bestaat eigenlijk uit drie dorpen. De oude stad ligt een paar kilometer landinwaarts, rond de versterkte kerk van Sant Bertomeu. Smalle straatjes, gevels met smeedijzeren balkons en een overdekte markt waar je 's ochtends tussen de locals staat.
Aan zee ligt de haven, met de vissersboten, de visafslag en een boulevard waar je altijd wel een terras in de zon vindt. En dan is er het Arenal, het zandstrand aan de baai: in de zomer bruisend, in de winter heerlijk rustig.
Boven alles torent de Montgó uit. De berg is het baken van de streek: je ziet hem van overal, en hij beschermt de baai tegen de koude noordenwind.
Wat Jávea bijzonder maakt, is dat het het hele jaar leeft. Er zijn scholen, sportclubs, een ziekenhuis in de buurt en winkels die gewoon open zijn in februari.
je in
Het voelt als lente, maar de zon is hier ook in de winter sterk genoeg om te verbranden. Zeker op het water, in de bergen en op een terras met witte muren die het licht terugkaatsen. Smeer dus ook in januari, draag een pet bij een lange wandeling en vergeet je zonnebril niet.
Niet voor
de show.
Het huismerk dat in elk badkamerkastje hier staat.
Vertrouwd, en overal te koop.
Droge olie die snel intrekt en niet plakt.
Laten we eerlijk zijn. In Nederland zet je een zonnebril op als het terras in april voor het eerst open is, of als je in de auto naar Zandvoort wilt laten zien dat het zomer is. Vaak is het een beetje imago: een bril in je haar staat nu eenmaal goed.
Hier is dat anders. Hier draagt de bakker er een, de buurvrouw op haar scooter en de man van de vuilniswagen. Niet omdat het stoer staat, maar omdat je anders de hele dag met je ogen knijpt. Het licht aan de Costa Blanca is feller dan je gewend bent. De lucht is vaker strakblauw, en witte muren, de zee en lichte straatstenen kaatsen alles nog eens terug.
Het verraderlijke: in januari is het hier maar zeventien graden. Je voelt de zon niet branden, maar je huid en je ogen krijgen hem wel. Smeer dus ook in de winter: een dagcrème met spf voor je gezicht, en zonnebrand op je handen en nek als je gaat wandelen of lang op een terras zit.
En kies een zonnebril met echte uv-bescherming en een CE-keurmerk. Een donkere bril zonder filter is zelfs slechter dan geen bril: je pupillen gaan wijder open en laten juist méér uv binnen.
Niet voor de show dus. Al mag het stiekem best een beetje. Want laten we eerlijk zijn: een goede zonnebril staat ook gewoon mooi. Hier hoort hij bij je outfit, net als een sjaal in Nederland. Alleen draag je hem vaker.
de markt
5 dagen
Een kleine markt, maar met uitzicht. Wie na het boodschappen doen de trappen naar de witte kerk op loopt, krijgt de hele baai cadeau. Hier kopen wij onze olijven.
Op donderdag staan de kramen rond de Plaza de la Constitució in de oude stad. Loop ook even de markthal uit 1946 binnen, voor vis die 's ochtends nog in zee zwom en groente uit de vallei.
De vrijdagmarkt in de Calle de la Via draait om fruit en groente. Hier zie je wat het seizoen te bieden heeft, van mandarijnen tot verse kruiden. Kom vroeg, dan heb je de mooiste keus.
Paco verkoopt groente van zijn eigen land en weet altijd wat er die week op zijn best is. Inmiddels legt hij onze tomaten al apart. Daarna een tostada met tomaat op het pleintje achter de kerk.
De zondagsmarkt met de meeste talen tussen de kramen. Fruit, kleding en biologische producten, en een kraam met kip aan het spit. Neem er een mee voor de lunch, dan hoef je zondag niet te koken.
de vlag
Op bewaakte stranden hangt bij de toren van de socorrista, de strandwacht, een vlag. Die zegt je in één oogopslag of je het water in kunt. Let op: buiten het zomerseizoen zijn veel stranden niet bewaakt.
&
Justin
Ruth (26) en Justin (34) wonen in Dordrecht. Ze namen zeven weken vrij en woonden aan de Costa Blanca: eerst in het noorden, daarna in het zuiden. Ze gingen naar huis met de bevestiging dat hun weg klopt: ze willen naar Spanje verhuizen. En met een paar nieuwe inzichten. Een gesprek over dromen, durven en de vraag wat je eigenlijk zelf wilt.
Ruth Ik ben Ruth, 26, en dit is Justin, 34. We wonen in Dordrecht. We houden van lekker eten, van hiken en vooral van plannen maken. Justin denkt in Excel en kosten-batenanalyses, ik denk in beelden.
Justin De zee, het weer en een prachtig land, zeker de kust van de Costa Blanca Noord. Het voelt exotisch, maar het is gewoon Europa. Thailand vinden we ook geweldig, maar dat is te ver weg.
Ruth We zijn echte zonaanbidders. Maar de zorg is hier ook goed geregeld en familie en vrienden zijn dichtbij. En je leeft meer buiten: meer rust, langere dagen, prachtige natuur. En het eten, natuurlijk.
Ruth We zaten eerst in het noorden en daarna in het zuiden. Op "noord" voelde ik me meteen thuis, op "zuid" helemaal niet. Als het aan mij lag, gingen we morgen.
Justin Ik ben wat realistischer. Eerst ons huis verkopen, dan binnen een half jaar weg en in Spanje met Hello Casita op zoek naar de juiste woning. Ruth droomt, ik plan. Zo vullen we elkaar aan.
Justin Ik werk half in loondienst, half voor mezelf
(@jsbuitenkeukens). Ik had vijf weken verlof, twee weken van vorig jaar en uren uit een spaarregeling. Ruth kon bij haar werkgever uren sparen en zo een flink aantal weken vrij nemen. We weten dat we daarin bevoorrecht zijn.
Ruth Niet de hele dag op het strand. We ontdekten stranden en dorpjes, zo voel je waar je thuishoort. Maar we gingen ook sporten, hardlopen en boodschappen doen. We kookten zelf, in ons Nederlandse ritme. Een tinto de verano op een terras was de kers op de taart.
Ruth In het noorden heb je kleine baaitjes tussen de rotsen, in het zuiden lange zandstranden. En in het noorden kun je prachtig hiken. In het zuiden heb je dat eigenlijk niet.
Justin Het contract van onze ligplaats hebben we opgezegd en de boot gaat binnenkort in de verkoop. Niet omdat we volgende zomer al weg zijn, maar elke stap die je nu zet, hoef je straks niet meer te zetten. Hoe minder bezit, hoe makkelijker het wordt.
Justin Omdat we eerlijk wilden kiezen. Online zie je vooral aanbod in het zuiden, en daar is het een stuk goedkoper. Maar het noorden heeft dezelfde zon, en de omgeving vinden we er vele malen mooier.
Ruth Het gevoel. De baaitjes, de bergen, de wandelingen en de dorpjes: in het noorden klopte het gewoon. Daar wint de kwaliteit van leven het van de prijs. ’s Ochtends hike je de bergen in, ’s middags zwem je in een baaitje. En de dorpjes hebben nog hun eigen karakter, met een markt en een terras op het plein. Daar zien we onszelf echt wonen.
Justin Het is net iets betaalbaarder dan een plek als Jávea, waar iedereen het over heeft. En we willen meer dan driehonderd vierkante meter grond, dus dat scheelt. Het ligt ook centraal. We willen in de natuur wonen, niet in een drukke woonwijk. We hoeven niet op een kilometer van het strand te zitten. Pedreguer vinden we bijvoorbeeld ook mooi, maar dat ligt weer te ver van zee.
Ruth Nee, het is een kanshebber. Altea en Moraira vinden we ook heel mooi. Het gaat ons vooral om dit stukje kust aan de Costa Blanca Noord.
Ruth In een huis dat we helemaal zelf hebben verbouwd, waar we elke dag genieten van de omgeving, de natuur en het buitenleven. Verbouwen vinden we allebei heerlijk: iets kopen en er stap voor stap ons eigen huis van maken.
Justin En allebei met een goed lopend bedrijf. Een inkomen in Spanje is belangrijk, want voor een baas werken zien we ons niet doen. En de afgelopen weken hebben ons geleerd dat de hele dag niets doen ook niet alles is. Werk je op je eigen voorwaarden, dan voelt het hier veel ontspannener.
Ruth Ik stuurde Simone een berichtje op Instagram. We wilden vooral meer weten over de omgeving en het leven hier. We wisten niet eens dat ze aankoopmakelaars waren. Het klikte meteen: echte mensen, geen verkooppraatjes. Juist om die oprechtheid kiezen we nu voor hen.
Justin Je hoort de verhalen over mensen die een kat in de zak kochten. Dat wil je natuurlijk voorkomen. Gelukkig kwamen we Hello Casita tegen: zij zeggen het eerlijk als iets niet klopt en zoeken alles uit, tot in de kleine lettertjes.
een huis?
Nederland: je leent tot 100% van de woningwaarde.
Spanje: de bank leent 60 tot 70%. De rest, en de kosten, betaal je zelf.
Nederland: de bank rekent met je bruto inkomen.
Spanje: de bank kijkt naar je netto inkomen. Ook je huidige hypotheek telt mee.
Nederland: 2% overdrachtsbelasting voor je eigen woning.
Spanje: 9 tot 11%, of 10% btw bij nieuwbouw.
CALA helpt Nederlanders aan een Spaanse hypotheek. De cijfers hier komen uit hun gids.
calafinance.com →
in de winter
Te koud om in te zwemmen, maar het zwembad vraagt wel aandacht. Een goede afdekking houdt blad en zand buiten en scheelt chemicaliën. Ben je er niet? Regel iemand die elke week langskomt.
goed af
Er zijn vijf manieren, van een eenvoudig zeil tot een overkapping waaronder je in maart al zwemt. Welke het beste past, hangt af van je bad, je budget en hoe vaak je hier bent.
Een stevig zeil van pvc dat je over het bad spant en vastzet met spanners of waterzakken. Houdt blad, zand en licht buiten, dus minder algen. Voordelig, maar je haalt hem pas in het voorjaar weg.
Strak gespannen en verankerd in de rand, zodat kinderen en huisdieren er niet doorheen zakken. Een geruststelling als de kleinkinderen op bezoek komen.
Drijvende lamellen die elektrisch op- en afrollen. Bovengronds op een rol aan het eind van het bad, of onzichtbaar ingebouwd onder de rand. Het hele jaar te gebruiken en het makkelijkst, maar ook duurder.
Noppenfolie die zonlicht doorlaat en het water opwarmt. Handig om in het voor- en najaar langer te zwemmen, maar geen echte winterafdekking.
Een lage, schuifbare kap van aluminium en polycarbonaat. Je zwembad wordt een kas, en je zwemt ook in maart. De duurste optie. Vraag na of je er een vergunning voor nodig hebt.
Om half twee lopen de terrassen rond de Explanada in Alicante vol. Vriendengroepen, collega's en families, netjes aangekleed en zonder haast. Drie gangen, brood, wijn en koffie, voor een vaste prijs: vaak rond de €14.
Op het krijtbord staat elke dag iets anders. Bijvoorbeeld linzensoep, daarna stoofvlees met aardappelen uit de oven, en als toetje flan.
Zo'n lunch is hier geen snelle hap. Er wordt gepraat, gelachen en nog een koffie besteld. Reken gerust op anderhalf uur.
Onze tip: loop een straatje verder dan de boulevard. Waar het krijtbord in het Spaans is en de buurt zelf binnen zit, eet je meestal het best.
voorgerecht, vaak soep of salade
vlees of vis met bijgerecht
toetje, of koffie in plaats daarvan
wijn, bier of water: inbegrepen
del día
ontstond
In de jaren zestig ontdekten buitenlandse toeristen de Spaanse kust. Spanje wilde ze graag ontvangen, en zorgen dat ze overal betaalbaar konden eten. In 1965 kwam er daarom een regel: restaurants moesten een menú turístico aanbieden, een vast menu voor een vaste prijs.
Dat menu bestond uit een voorgerecht, een hoofdgerecht en een toetje, met brood en een glas wijn erbij. Precies wat je nu nog steeds krijgt. De prijs werd per type restaurant bepaald, zodat ook de bescheiden eettentjes meededen.
Wat bedoeld was voor toeristen, werd al snel iets van de Spanjaarden zelf. Bouwvakkers, kantoormensen en winkeliers ontdekten dat ze voor weinig geld warm konden lunchen, dichtbij hun werk. De naam veranderde mee: het menú turístico werd het menú del día, het menu van de dag.
De verplichting is inmiddels verdwenen, maar de gewoonte is gebleven. Vooral in het binnenland en in de dorpen vind je nog bars die elke dag een nieuw menu op het krijtbord schrijven. Vaak is het wat de kok die ochtend op de markt vond.
Daarom is de menú del día ook een goede graadmeter. Waar de plaatselijke bouwvakkers lunchen, eet je meestal goed. En wie een dorp wil leren kennen, kan slechter beginnen dan met een paar weken elke dag ergens anders de menú te proberen.
Een paar spelregels: de lunch begint hier pas rond half twee. Brood en een drankje zitten er meestal bij. En koffie in plaats van een toetje is bijna altijd goed. Vraag het gewoon: ¿café en vez de postre?

gevonden dorp
Polop ligt als een ansichtkaart tegen de heuvel, met de Ponoig erachter. Steile straatjes in oker en klei lopen omhoog naar de kerktoren. Schrijver Gabriel Miró noemde het ‘de gevonden plek’. Dat snap je zodra je er bent.
Klim naar de kasteelruïne, nu een oude begraafplaats, voor het mooiste uitzicht over de vallei. Vul daarna je fles aan de Font dels Xorros: 221 kranen met bronwater. Lunchen doe je op het plein, in de zon.
ook in januari
Aan de Costa Blanca Noord leef je het grootste deel van het jaar buiten. Dat vraagt om meubels die tegen zon, zout en een winterbui kunnen. Bij Suns by Bella Outdoor in Altea heb je veel keus: de showroom telt 1.000 m², verdeeld over twee verdiepingen.
Wij liepen er binnen en bleven hangen. Tip van ons: kies kussens met een hoes die in de wasmachine kan.
De rest hangt al klaar.
Wie een tweede huis heeft, kent het: steeds weer die koffer. Laat daarom gewoon een vaste garderobe hier hangen. Wat broeken en shirts, jurkjes en hakken, zwemspullen en slippers. Zo stap je straks met alleen handbagage in het vliegtuig.

In december is elke winkelstraat in kerstverlichting gehuld, tot in het kleinste dorp. Wandel 's avonds door het centrum.

Het Paseo Ecológico: 3,5 km langs de calas, van Les Bassetes tot Cala Advocat.

Koop een zak bij een stalletje langs de weg. Met blad, dus vers geplukt. Lekker tussendoor.

Hele hellingen kleuren roze en wit. Rijd door de vallei op een doordeweekse ochtend.

Loop door de wijngaard en proef in een bodega uit 1900, gebouwd op een oude riu-rau.

De koningen trekken door de straten en gooien snoep. Hét kinderfeest van Spanje. Neem een tas mee.
insight
Xàbia werd volgens taxatiebedrijf Tinsa bijna 23% duurder, volgens de notarissen ruim 12%. Allebei waar, want ze meten iets anders. Wie een prijsstijging leest, moet dus eerst weten waar dat cijfer vandaan komt.
Wat verkopers vragen op sites als Idealista en Fotocasa. Snel en elke maand beschikbaar, dus vaak in het nieuws.
Let op: het is een wens, geen verkoop. Ook huizen die al maanden te koop staan tellen mee.
Wat een taxateur een huis waard vindt, vaak voor een hypotheek. Tinsa en het Spaanse ministerie publiceren deze cijfers.
Let op: wie contant koopt, laat vaak geen taxatie maken. Die verkopen zie je hier dus niet terug.
Wat er echt betaald is, volgens de akte bij de notaris. Per huis is dat niet openbaar, maar notarissen publiceren wel gemiddelden per gemeente en postcode.
Let op: een gemiddelde stijgt al als er meer dure villa’s verkocht zijn, ook als geen enkel huis duurder werd.
Tom en Rob kwamen 25 jaar geleden naar Altea, om te blijven. Ze begonnen Cha-Cha, dat ze nu samen met Michael dragen. Een gesprek over opnieuw beginnen, een leven tussen Altea en Marrakesh en een dorp dat thuis werd.
Hoe zag jullie leven eruit vóór Spanje?
Rob: ‘Ik had een aannemersbedrijf in Amsterdam. We bouwden onder meer pakhuizen om tot appartementen, dus ik had veel te maken met inrichting en interieur. Tom had een modeproductiebedrijf en was ontwerper. In zijn vrije tijd was hij altijd met interieur en design bezig.’
Waarom Spanje?
Tom: ‘We wilden emigreren. Nederland werd ons te benauwd, met steeds meer regels. We hadden een huis in Zuid-Frankrijk, maar ook daar werden we steeds zwaarder belast. Blijven was economisch niet verstandig. En Spanjaarden kijken op een prettigere manier naar buitenlanders dan Fransen. Spanje kenden we al.’
Hoe was het eerste jaar?
Rob: ‘Een jaar van ontdekken. We wisten nog niet precies wat we wilden gaan doen en hadden geen vast omlijnd plan. We waren allebei uit ons eigen vak gestapt, dus het was ook afwachten hoe samenwerken zou gaan. Inmiddels doen we dat 25 jaar.’
Hoe ziet een gewone dag eruit?
Tom: ‘Negen van de tien keer ontbijten we aan de boulevard. Dan gaat de winkel open en zitten we eerst met de hele ploeg aan tafel, met koffie, om de dag door te nemen. Daarna gaat iedereen naar zijn afspraken. ’s Middags lunchen we samen aan tafel. Vaak koken we zelf iets gezonds en lekkers, en het hele team eet mee. Dat vinden we belangrijk. In Nederland prop je tussen twee afspraken door een boterham met pindakaas naar binnen, of haal je een klef broodje bij de Shell. Hier hoort een echte lunch bij de cultuur, en dat hebben we meteen overgenomen.’
schatje
Wat missen jullie van Nederland?
Tom: ‘De spontane gezelligheid. Hier is alles wat meer gepland. Toch ben ik met mijn sociale leven hier veel gelukkiger.’
En de naam?
Rob: ‘Eerst hadden we een andere naam, maar die bleek al door iemand anders geregistreerd. Binnen een jaar moesten we op last van een advocaat van naam veranderen. Zie het maar als ons leergeld om hier in Spanje te beginnen. In het Spaans, en zeker in de Zuid-Amerikaanse cultuur, betekent cha-cha schatje. Onze winkel is ons schatje.’
Wat raden jullie nieuwkomers aan?
Rob: ‘Bereid je goed voor en denk goed na. En als je de kans hebt: ga hier eerst een tijdje wonen, voordat je beslist wat je gaat ondernemen. Kijk goed om je heen wat de mogelijkheden zijn. Iedereen denkt: ik word makelaar, ik word aannemer of ik begin een cafeetje of een restaurant. Maar Spanje is geen land waar alles zomaar kan. Ook hier gelden regels en wetten, en daar hebben we ons allemaal aan te houden.
In 25 jaar hebben we heel wat mensen teleurgesteld terug zien gaan naar Nederland. Berooid, een ervaring rijker en een illusie armer. Je kunt verliefd worden op de zon en de blauwe lucht, en dat is ook de grootste reden dat mensen naar Spanje komen. Maar het leven bestaat niet alleen uit zon en blauwe lucht. Het is hier heel romantisch, maar zie het niet té romantisch. Wie goed voorbereid komt, vindt hier een plek waar je helemaal gelukkig wordt.’
Marrakesh
Waar eten jullie het liefst?
Tom: ‘Bij Mizaan in Guéliz. Een prachtig restaurant met een terras en Marokkaanse gerechten met een moderne twist. Daar nemen we iedereen mee naartoe.’
India of Marokko?
Rob: ‘Allebei. India is teruggekomen, maar op een andere manier. Nu komt zo’n 60 procent uit Marokko en 40 procent uit India.’
Hoe begon het met Marrakesh?
Rob: ‘Door de handel. Een groot deel van onze collectie komt uit Marokko. In de coronatijd werd transport uit India bijna onmogelijk en onbetaalbaar. Marokko ligt een stuk dichterbij en daar konden we nog wel vervoeren. Zo vonden we er een heel goed alternatief.’
En nu wonen jullie er ook?
Tom: ‘Een deel van de tijd. Marrakesh is onze tweede woonplaats geworden. We nemen er ook het team mee naartoe, naar onze riad. Dan zijn we er twee, drie dagen samen.’
Wat is Ibiza-stijl eigenlijk?
Tom: ‘Een modewoord. Ibiza heeft zelf geen productie. Het is een hippiestijl, een mix van interieur uit India en Marokko. Precies de twee landen waar onze collectie vandaan komt.’
Jullie hadden ook een winkel op Ibiza?
Rob: ‘Ja, naast Cha-Cha in Altea. We kwamen er graag, en toen kwam er een winkelruimte met woning vrij. Iemand vroeg of dat niets voor ons was. Het ging goed. We hebben zelfs klanten van Ibiza die hun inrichting nu vanuit Altea door ons laten verzorgen. Maar corona liet ons zien hoe kwetsbaar we waren, net als zoveel andere mensen en vooral bedrijven. Ibiza ging twee jaar dicht. We hadden geen andere keuze dan de winkel daar te sluiten.’
Missen jullie het?
Tom: ‘Persoonlijk bracht het ons veel moois. Maar Ibiza ligt zes maanden per jaar op zijn spreekwoordelijke gat. Dan zijn veel zaken dicht en is er voor ons weinig te beleven. Wij zijn te onrustig voor zes maanden open en zes maanden dicht. Hier op het vasteland gaat het leven 365 dagen per jaar door. Dat past uiteindelijk beter bij ons.’
is buiten
Wat is het grootste verschil met Nederland?
Tom: ‘Hier gaat het leven door na je werk. In Nederland doe je boodschappen, ga je naar huis, kook je en ga je naar bed. Hier ga je nog borrelen, zie je vrienden en ben je buiten. Je hebt nog een hele avond.’
Hoe gaan jullie met het team om?
Rob: ‘We klikken goed en werken goed samen. We zijn werkgever, maar ook een beetje de vaders.’
En jullie teamreizen?
Tom: ‘Twee keer per jaar gaan we samen weg: skiën in Andorra, en naar Marrakesh of Ibiza. De partners gaan niet mee, maar horen er wel bij, op verjaardagen bijvoorbeeld. Niet omdat het moet, maar omdat iedereen het wil.’
Waar zijn jullie op een vrije dag?
Rob: ‘Vaak bij De Lab in l’Albir, ons favoriete restaurant. Direct aan zee, heerlijk eten, goede cocktails. Je gaat voor de lunch en voor je het weet is het avond.’
Gaan jullie nog vaak naar Nederland?
Tom: ‘Eén keer per jaar, om familie te bezoeken.’
Hoe zou je Altea omschrijven?
Rob: ‘Een voormalig hippiedorp dat door het toerisme flink is gegroeid, maar op een positieve manier. Er hangt een ontzettend leuke vibe. Twee maanden per jaar is het druk, de rest van het jaar is het heerlijk wonen. Ik woon er nog steeds ontzettend graag.’
Wanneer voel je je thuis?
Rob: ‘Als ik terugkom uit Nederland of Marokko, bij Alicante de tolweg op rijd en die blauwe zee zie. Na 25 jaar vind ik dat nog steeds fantastisch.’
Hoe begon de winkel?
Rob: ‘In 2002, met meubels uit India.’ Tom: ‘In 2011 kwam het stylen erbij. Nu richten we complete huizen, appartementen, restaurants en bedrijven in.’
Hoe omschrijven jullie je stijl?
Tom: ‘Ibiza en boho chic, een mix van India en Marokko. Linnen, riet en keramiek. Niet strak, wel rustig. Een huis waar je meteen je schoenen uittrekt.’
Wat maken jullie zelf?
Rob: ‘In onze werkplaats maken we houten loungebanken op maat, met kussens in de stof die jij kiest. En pergola’s met palen van sabina-hout uit Ibiza.’
Wie is Michael?
Rob: ‘Michael begon vijftien jaar geleden bij ons als verkoopadviseur. Al snel bleek dat hij een enorm talent heeft om te decoreren. Hij ging binnenhuisarchitectuur studeren en heeft nu zijn eigen klanten, die speciaal naar hem vragen. Als wij er met z’n tweeën af en toe tussenuit gaan, draagt hij de verantwoordelijkheid voor de zaak. Zo kunnen we gaan zonder ons zorgen te maken. Hij is onze derde man.’
Wat maakt Cha-Cha bijzonder?
Tom: ‘In 25 jaar hebben we het vertrouwen opgebouwd van heel veel klanten, van particulieren tot bedrijven. Daar zijn we trots op. Wie bij ons komt, weet wat hij krijgt: wij staan garant voor een mooi eindresultaat.’
+34 966 885 514 · cha-chamuebles.com
Instagram @cha_cha_muebles
Hoewel we elke dag op zoek zijn naar bijzondere plekken onder de zon voor onze klanten, ben ik altijd fotograaf en filmmaker gebleven. Die liefde voor beeld gaat nooit over. Daarom sluit ik elke editie af met een van mijn favoriete foto's. Deze keer een die ik aan het eind van de zomer maakte: La Muralla Roja in Calp, een van de beroemdste gebouwen van Spanje. Architect Ricardo Bofill ontwierp het begin jaren zeventig. Hij overleed in 2022, maar zijn rode muur trekt nog elke dag fotografen van over de hele wereld. — Roger
Sea.
Salt.
onder de zon
(+31) 645 332 756
hellocasita.nl
Verschijnt in maart
