Verkeer in Spanje: twintig is twintig, behalve als het negentig is

Rijd eens van Benidorm naar Albir, over het weggetje langs de campings. Daar staat een bord: 20 kilometer per uur. En dan gebeurt er iets wat je als Nederlander niet direct verwacht. Iedereen houdt zich eraan. De Spaanse auto voor je rijdt twintig. De bestelbus achter je rijdt twintig. Zelfs de man in de oude Seat met de elleboog uit het raam rijdt keurig twintig.

Roger vond het de eerste keer bloedirritant. Twintig? Hier? Op een lege weg? En eerlijk is eerlijk: af en toe vindt hij dat nog steeds. Maar al snel had hij het door: in Spanje is een regel een regel. Tenminste, de meeste regels. Want tien minuten later, op de grote weg richting Altea, ziet de wereld er ineens heel anders uit.

In deze blog nemen we je mee in het Spaanse verkeer. Niet om erover te klagen, want wij wonen hier met heel veel plezier. Maar wel met een knipoog, want sommige dingen gaan hier echt anders dan je gewend bent.

Wielrenner op een zonnige kustweg aan de Costa Blanca

Twintig, dertig, en niemand die moppert

Die langzame borden zijn geen grap van de gemeente. Sinds mei 2021 geldt in heel Spanje een nieuwe regel voor de bebouwde kom. In straten waar de stoep en de weg op dezelfde hoogte liggen, mag je maximaal 20 rijden. In straten met één rijstrook per richting is het 30. Alleen op bredere wegen met twee of meer rijstroken per richting mag je nog 50.

In Nederland zou zo’n regel waarschijnlijk tot weken van discussie leiden, met ingezonden brieven en een petitie. Hier werd hij gewoon ingevoerd, en de meeste mensen rijden er gewoon naar. Wie bij een bord van 20 rustig 20 rijdt, valt in Spanje niet op. Wie 40 rijdt, wel.

Waar komt dat volgzame vandaan? Sommigen zeggen dat het te maken heeft met het politieke verleden van Spanje, met tientallen jaren waarin je beter niet tegen de regels in kon gaan. Of dat zo is, laten we graag in het midden. Feit is dat een verkeersbord hier serieus wordt genomen.

Simone vindt het eigenlijk wel relaxed. Je hoeft je niet te haasten, want niemand anders doet dat ook. Behalve als ze een afspraak heeft, want we blijven natuurlijk Nederlanders. 😉 En het scheelt een boete, want te hard rijden in een 20-zone kost al snel honderd euro of meer.

En dan de N-332

Tien minuten later zit je op de N-332, de oude kustweg richting Altea, Calpe en Moraira. Hier mag je buiten de bebouwde kom 90. En hier gebeurt iets wat je na dat keurige twintigje niet zou verwachten: je wordt met flinke vaart ingehaald, terwijl er een paar meter verderop een wielrenner aan de rechterkant van de weg fietst.

Ja, een fietser op de grote weg. Dat mag in Spanje gewoon. Alleen op de echte autosnelweg niet, maar op een gewone doorgaande weg als de N-332 hoort de fietser er net zo bij als de vrachtwagen.

De regels voor inhalen zijn daarbij best streng. Je moet minimaal anderhalve meter afstand houden. Daarvoor mag je zelfs over een doorgetrokken streep, als het veilig is. En heeft de weg twee rijstroken in jouw richting? Dan moet je sinds 2022 helemaal naar de andere rijstrook om een fietser in te halen. Doe je dat niet, dan kost dat 200 euro en zes punten op je rijbewijs.

Dus ja, het is een beetje dubbel. In het dorp rijdt iedereen keurig twintig, en op de kustweg wordt er soms nogal stevig ingehaald. Het verschil zit vooral in het bord: staat er een getal, dan houdt iedereen zich eraan.

De fietser in het midden van de weg

En dan het nieuwste hoofdstuk. Sinds 1 oktober 2026 staat er in de Spaanse verkeersregels dat fietsers in de bebouwde kom bij voorkeur in het midden van de rijstrook rijden. Dat geldt op wegen met één rijstrook, of één rijstrook per richting. De auto erachter moet minstens vijf meter afstand houden.

Voor veel Nederlanders voelt dat even vreemd. Wij zijn gewend dat een fietser netjes rechts houdt, zodat je hem kunt passeren. In Spanje is de gedachte juist andersom: midden op de rijstrook word je beter gezien, en dan word je niet rakelings ingehaald. Dat klinkt logisch. Maar als je achter een fietser aan rijdt die rustig in het midden van de weg trapt, is geduld wel even een ding.

Op de wegen rond Calpe merk je het extra. Elke winter strijken hier bijna alle grote profploegen neer voor hun trainingskampen, met in hun kielzog duizenden amateurs. Op een gewone januariochtend kom je zomaar een groepje van twintig wielrenners in clubtenue tegen, vaak twee naast elkaar. Dat mag hier ook.

Twee culturen op één weg

Het verschil zit misschien vooral in hoe we zijn opgegroeid. In Nederland is de fietser onderdeel van het verkeer, en als fietser houd je zelf ook een beetje rekening met de auto achter je. Je gaat even opzij, je maakt ruimte, je steekt een hand op.

In Spanje denkt een fietser eerder: ik heb hier net zoveel recht op de weg als jij, en jij wacht maar even. Dat is niet onvriendelijk bedoeld, het is gewoon zo afgesproken. Maar het levert soms wel wat gefronste wenkbrauwen op, vooral bij Nederlanders achter het stuur. Herkenbaar? Dan ben je niet de enige.

Zo wen je eraan, als Nederlander achter het stuur

Na een paar maanden merk je dat je zelf ook verandert. Een paar dingen die ons hielpen:

  1. Kijk naar het bord, niet naar je gevoel. Staat er 20, rijd dan 20. Ook als de weg leeg is. Je bent niet de enige, en de politie controleert er wel degelijk op.
  2. Plan wat extra tijd in. Achter een groepje wielrenners in de heuvels rond Calpe kom je niet snel voorbij. Neem het als een moment om van het uitzicht te genieten.
  3. Haal ruim in, of wacht even. Anderhalve meter is het minimum, en op een weg met twee rijstroken in jouw richting ga je helemaal naar links. Dat is veiliger, en het scheelt een boete.
  4. Laat de claxon met rust. Toeteren naar een fietser in het midden van de weg helpt niet. Hij mag daar rijden.
  5. Doe zelf eens mee. Huur een racefiets en rijd de Coll de Rates op. Dan begrijp je meteen waarom die fietsers liever in het midden rijden dan in de berm.

Bijzonder, maar wel van ons

Is het Spaanse verkeer chaotisch? Soms een beetje. Is het onlogisch? Af en toe. Maar het hoort bij het leven hier, net als de siësta, de lange lunches en de late avonden. Na een tijdje rijd je zelf ook keurig twintig langs de campings van Albir, en zwaai je naar de wielrenners op de N-332.

En als je dan toch even moet wachten achter een groepje fietsers op een bergweggetje, kijk dan even opzij. Grote kans dat je de zee ziet liggen. Daar kom je tenslotte voor.

Wil je de wegen, de dorpen en het tempo van de Costa Blanca Noord zelf ervaren? Plan een Hello Discovery Day. Wij rijden, jij kijkt rond. Netjes binnen de snelheid, dat beloven we.

Roger en Simone

Hello Home

Wij vinden jouw 5 woningmatches

Vertel ons in vijf korte stappen wat je zoekt. Roger en Simone kiezen persoonlijk de vijf woningen die het best bij je passen.

Vind mijn 5 woningmatches Plan een bezichtigingsdag

Lees ook

Alle blogs
Het leven aan de Costa BlancaBenidorm, de dertiende provincie (en waarom wij er toch van houden)Lees meer Het leven aan de Costa BlancaDe siësta in Spanje: waarom alles ’s middags dichtgaat (en hoe je eraan went)Lees meer Het leven aan de Costa BlancaCosta Blanca Noord of Zuid: waarom wij voor het noorden kozenLees meer